22 Kasım 2016 Salı
20 Şubat 2014 Perşembe
9 Ağustos 2013 Cuma
İnsanlık tarihinin en tuhaf alışkanlığı
*
Osman Özsoy
Bir
damacana su bidonunun üzerinde “Bu su zehirlidir, içerseniz öldürür” yazmış
olsa, hiç tereddüt etmeden içer miydiniz?
Demek
istediğim şu…
Yaptıkları
işe en hayran kaldığım sektör hangisi biliyor musunuz?
Sigara
üreticileri…
Ben bu
adamların mesleki kurnazlıklarına, yaptıkları işe şapka çıkarıyorum ve “pes,
ancak bu kadar olur” diyorum...
Düşünebiliyor
musunuz, bunlar zehir satarak, milyonlarca insanı göz göze öldürerek, on milyonlarcasını
hasta ve malul hale getirerek para kazanıyorlar ve sanki hiçbir fenalığa
bulaşmamışlar gibi sırça köşklerinde gül gibi yaşayarak geçinip gidiyorlar.
Yıllık kazançları 250 milyar dolardan fazla.
Açıkça
söylüyorum katil bunlar…
Ülkemizde
sigaradan yılda 120 bin kişi, dünyada ise yılda 5,5 milyon kişi ölüyor. Sakat
doğumların yarıya yakını sigara kullanan annelerden kaynaklanıyor. Şu işe
bakın, İstanbul Büyükşehir Belediyesi İtfaiye Müdürlüğü verilerine göre,
İstanbul’da çıkan yangınların bile yüzde 50’si sigara kaynaklıymış.
Lafı
eğip bükmeden söyleyebiliriz: İnsanlık; tarihin hiçbir döneminde bu kadar aptal
yerine konulmadı, göz göre göre bu kadar aşağılanmadı, bu kadar sömürülmedi.
Hamalın ağzında da sigara var, Harvard’lının da… Kimi başbakanın da var, kendi
başını barındıramayacak kadar geliri olmayanın da…
Tablo
sadece acıklı değil, aynı zamanda gerçekten de komik… Parayla sigara alıp ondan
kaynaklanan nedenlerle ölüme gitmek, kendi kiralık katiline ödeme yapmak gibi
bir şey.
Hem ben
bu sigara üreticilerine mesleki anlamda neden hayran olmayayım ki…
Bu
sektörün tepe yöneticileri kendi ürettikleri ürünü kullanmayan, kendi aile ve
özel yaşamlarında sigaradan uzak duran insanlar çoğunlukla. Sigaradan
kazandıkları o muazzam paraları yiyecek kadar uzun ömürleri olsun diye ellerini
sürmüyorlar kendi ürünlerine…
Bir kez kullanmamış…
Tıpkı,
kendi ismiyle dünyanın en ünlü kozmetik markasını oluşturan Helena Rubinstein
gibi… Bu hanımefendi ürettiği kozmetik ürünlerden milyarlarca dolar kazanmasına
rağmen, kendi özel yaşamında hep sadeliği ve doğallığı savunmuş, “kadın ancak
kendisi olursa güzel olur” düşüncesinde olmuş. 1965 yılında 93 yaşında vefat
eden Helena Rubinstein, ömrünün son günlerinde, ürettikleri ürünlerinden
hiçbirini bir defa bile olsun kullanmadığını itiraf etmişti.
Sakıp
Sabancı’yı defalarca televizyon programlarına konuk ettim. Yayın öncesi en
büyük ricası, “Şu sigara olayını bana sormayın. Bende biliyorum ne kadar
zararlı olduğunu ama en çok parayı da ondan kazanıyorum” diyordu.)
Vali Bey diyor ki…
1987'den beri her yıl Dünya Sağlık Örgütüne üye
ülkeler tarafından 31 Mayısta ''Dünya Sigarasız Günü'' kutlanıyor. Dolmabahçe
Sarayı’nda bu amaçla düzenlenen programlardan birindeydik önceki gün.
Sigarayla Savaşanlar Derneği’nin (SSD) ‘’İnsanlığın Gerçek Dostları’’ ödül
törenine katılanlardan İstanbul Valisi Muammer Güler, “kimse iş stresi mazereti
arkasına sığınarak sigarayı bırakamadığından dem vurmasın. İstanbul gibi büyük
bir kentte görev yapıyorum. İşimin ne
kadar stresli olduğu ortada… Ben bu mereti yıllarca içtikten sonra İstanbul’a
gelince bırakmışsam, herkes bırakabilir” dedi.
Daha çarpıcı olan bir veriyi ise, SSD Başkanı olan,
aynı zamanda İstanbul Aydın Üniversitesi Mütevelli Heyet Başkanlığı yapan Dr.
Mustafa Aydın verdi. New York Üniversitesi’nde geçtiğimiz günlerde sonuçlanan
bir araştırmada, 40 nefes nargilenin 54 paket sigara içmekten daha zararlı
olduğunun tespit edildiğini söyledi. Malum ülkemizde, nargile sanki zararsızmış
gibi bir hava pompalanıyor ve kullanımı giderek yaygınlaşıyor.
Türk gibi içmek…
İtalyanlar üst üste sigara içenler için “Türk gibi
içmek” deyimini kullanıyorlar.
Sahiden de içti mi böyle içmek lazım. Yarım insan
olarak öksürerek tıksırarak ve bir sürü sağlık problemleriyle boğuşarak
yaşamaktansa, erken ölüp ağız tadınca gitmek daha makul görünüyor bana da. Her
sigara insan ömründen 5 dakika çalar sözüne inanası gelmiyor insanın. Dünyada 2 milyar sigara tüketicisi varmış.
Öyle olsa 3’te biri boş kalırdı dünyanın (Bazıları gözünü toprak doyursun Osman
Bey diyecekler ama hani dünyanın üçte biri boşalmış olsa fena mı olurdu…)
İşin şakası bir yana içenlere afiyet olsun. Geride
kalanlarla üstesinden gelmeye çalışacağız artık şu sorunlarla dolu dünyanın.
Sözün kısası, insanlara zehir satarak ve
başkalarının sağlığından çalarak Karun kadar zengin olma fırsatı vermeyin şu
sektörün temsilcilerine. İşletilmediğini, bu oyunu yemediğinizi gösterin ve
bırakın şu mereti.
Üzerinde “bu su zehirlidir” yazan şişenin suyunu
içmezsiniz de, üzerinde kocaman harflerle “Bu sigara öldürür” yazan paketi
neden içersiniz ki?
İnsanlık tarihi gerçekten de böylesine tuhaflık,
böylesine garabet görmedi…
Kamera şakası gibi inanın olan biten ama perde
arkasında yıllık 5,5 milyon ceset var.
Başka ne diyeyim.
Bari siz bu oyuna gelmeyin.
22 Mayıs 2013 Çarşamba
Geleceği
gören harita
Coğrafya ve harita uzmani unlu Türk denizci Piri Reis'in 1513'te çizdiği Afrika, Amerika ve Güney Kutbunu gösteren harita, ortaya çıkarıldığı 1929 yılında ortaliği kariştirdi.
Çünkü Güney Kutbunun keşfi, haritanin çizilmesinden çok sonra, yani 1818'de gerçekleşmişti. Dahasi, Piri Reis'in haritasi, kıtanın buz altında kalmış sahil kesimlerini de gösteriyordu.
Ancak kita Üzerindeki buzlar, haritanin çizilmesinden tam 6 bin yıl once erimişti.
3 Mart 2013 Pazar
Uludağ'da güzel bir gün...
Uludağ'da güzel bir gün geçirdik. Vaktimiz sınırlı olmasına rağmen ailece çok güzel vakit geçirdik.
Kayak dünyanın en zevkli sporlarından biri.Aynı zaman da çok eğlenceli.
İşin içinde kar olunca çoluk çocuk herkes eğleniyor.
Bir de mangalda sucuk çok harika oluyor.Hepize tavsiye ederim.
İmkanlar ölçüsünde hayatınızda bir çok pencere açmanız dileğiyle...
17 Ocak 2013 Perşembe
Teşekkürler Sinbo
Reklam yaptığımı zannetmeyin sakın. İlk defa böyle bir şeyle karşılaştım. Kullandığımız ürünlerle ilgili hep şikayetimizi dile getiririz. Onun için beni mazur görün lütfen. Hak edenin reklamını yaparım.
SJ 3122 Model Katı Meyve Sıkacağımız arızalanmıştı. Müşteri temsilcinizle irtibata geçtim ve ücretsiz kargo ile ürünü merkezinize gönderdim.
15-20 gün sonra Yurt içi kargo görevlisi kapıyı çaldı ve ürününüz geldi dedi. Kutuyu açtım ve yeni bir Katı Meyve sıkacağı.Gerçekten sizlere çok teşekkür ederim. Müşteri memnuniyetiniz takdire şayan. Memnuniyetimizi her yerde paylaşacağım.
Gösterdiğiniz ilgi ve alaka için Teşekkür ederim.
6 Ocak 2013 Pazar
26 Eylül 2012 Çarşamba
22 Eylül 2012 Cumartesi
Kayseri-Erciyes'te Kayak Hocalığım..!
Müsait olduğum ve zaman buldukça Kayseri'de geçirdiğim güzel günlerimden bir kaç kesit sizlerle paylaşacağım.
Bu gördüğünüz talebem daha ikinci gününde bu şekilde kaymayı başarmıştı. Ben hem kameraya çekiyorum bir yandan da eğitime devam ediyorum.
20 Eylül 2012 Perşembe
"Yâ Sabûr!"
Önceki gün Üsküdar'dan Şehir Hatları vapuruna bindim, kendime pencere kenarında güzel bir köşe bulup oturdum ve bitirmek üzere olduğum kitabı açtım. Hareket saatine daha on dakika vardı; on beş dakika da yol...
Yirmi beş dakika okuyabilirdim. Fakat birden gözüm suyun üzerinde yüzen nesnelere takıldı. Plastik poşetler, şişeler, boş sigara paketleri, gazete kâğıtları, ekmek parçaları, ne olduklarını anlayamadığım daha bir yığın çöp...
Bunların denize bu şehirde yaşayan insanlar tarafından atıldığını düşünerek canım fena halde sıkıldı. Elimdeki kitabı kapatıp denizi, sokakları, caddeleri, otoyolları çöp kutusu yerine kullananların nasıl mahlûklar olduklarını düşünmeye başladım.
Eğitimsizlik mi? Çevreyi kirleten bu insanların yüzde doksan bilmem kaçının en az ilkokul mezunu olduğundan eminim. Ayrıca, bir insan, eğitimsiz olsa bile, biraz akıl, biraz iz'an sahibiyse ve zerre kadar sorumluluk şuuru taşıyorsa, bu şehrin, bu ülkenin, hatta bu dünyanın aynı zamanda kendi evi olduğunu fikredebilir. Dünyayı kirletirken aslında çocuklarının, torunlarının ve bütün gelecek nesillerin, daha da ötesi, bütün canlıların haklarını ihlal ettiğini, bu sorumsuzca hareketle belki de onların bir gün aç kalmalarına yol açacağını düşünmeyen bir insan, insan olamaz.
Bırakın denizleri kirletenleri, tarihî ve tabiî zenginliklerimizi yok eden yangınların çoğu da -eğer kundaklama değilse- söndürülmeyen piknik ateşleri, dikkatsizce atılan sigara izmaritleri gibi, akılsızlıktan, sorumsuzluktan ve açgözlülükten kaynaklanan sebeplerle çıkıyor.
Sorumluluk duygusuna sahip bir insan, her hareketinin muhtemel neticelerini düşünür. Tarihe karşı sorumluluk, tarih şuurunun, çevreye karşı sorumluluk vatan sevgisinin ve vatandaşlık şuurunun ifadesidir. Yaşadığı ülkeyi gerçekten seven insan, onu korumak için azami ölçüde gayret ve dikkat gösterir. Yanan her ağaçla birlikte yanar, kırılan her kitabeyle birlikte kırılır, yıkılan her âbideyle birlikte yıkılır. Çünkü atalarımız onlarla birlikte yapılmışlardır. Ne diyordu Hacı Bayram Veli: "Ben dahi bile yapıldım taş ü toprak âresinde."
Aslında, arabasından yediği meyvenin kabuğunu caddeye atan, uluorta tükürüp sümküren, otoyollarda refüjlerin arkasını çöplüğe çeviren, üç kuruş için mezar taşlarını, tarihî âbidelerin çinilerini veya kitabelerini acımasızca söküp satan aşağılık yaratıklarla ormanlarda tarla açmak için yangın çıkaran, sigarasını söndürmeden atan yahut piknik ateşini olduğu gibi bırakarak cehennem olup gidenler arasında hiçbir fark yoktur. Onlar, kanı, kemiği, etiyle bu toprakları vatan yapan ve "taş ü toprak âresinde bile yapılan" insanların torunları olamazlar. Onlar tabiatı âdeta mukaddes bilip bitkilere ve her türlü canlıya saygıyla yaklaşan, yani "Yaradılmışı hoş gör Yaradan'dan ötürü" diyen Yunus'ların dilini unutmuş kara cahillerdir.
Bütün dinlerde ve inanç sistemlerinde tabiat insanı Mutlak Varlık'a götüren bir semboller dünyası, Batınî yorumlarda ise onun bir tezahürü olarak görülür. Ağacından çiçeğine, böceğine, kurdundan kuşuna, taşından toprağına, her şey ondan bir işarettir. Kur'an-ı Kerim'de bu işaretlere âyet denilir ve insanlar sürekli olarak âyetlere bakıp düşünmeye davet edilirler. Bu bakımdan en yüksek seviyedeki canlıdan maddenin en süflisine kadar, tabiattaki her şey saygıya değerdir, incitilmemelidir, tahrip edilmemelidir.
Evet, bilgisizlik, saygısızlık, sorumsuzluk ve dikkatsizlik, bütün bunların sonucunda çevrenin kirlenmesi, şehirlerin yaşanmaz hâle gelmesi ve ormanların yanması, inanıyorum ki, Allah'ın da gücüne gidiyor.
Bunları düşünerek kitabımı yeniden açmıştım ki, birisi tam arkamdaki koltuğa kendini adeta atarak beni yerimden zıplattı. Başımı hafifçe çevirip baktım, iriyarı bir genç... Biraz sonra telefonu tuhaf sesler çıkararak çalmaya başladı. O sırada vapur da hareket etmişti. Çantasındaki telefonu güç bela bulup açtıktan sonra bütün meselelerini -eminim- ara sıra etrafa "Bakın bakın, ben ne kadar önemli adamım!" dercesine bıçkın bakışlar fırlatarak yüksek sesle konuşmaya başlayan genç adam meğerse tekstilciymiş. Şu kadar iplik geldi, bu kadar kumaş sipariş ettiler, şu kadarı defolu çıktı, senetti, sepetti, krediydi, alacaktı, verecekti... Adamın anlatacakları bitecek gibi değildi; denizdeki çöplerin bozduğu sinirlerim iyiden iyiye gerildi. Karşımdakinin telefonu da çalmaya başlayınca kalktım, tekstilcinin sesinin ulaşamayacağı bir köşeye gidip kitabımı yeniden açtım. Açmaz olaydım, tepemde elinde bir torbayla kırklı yaşlarında bir adam bitti; torbasını açtı, küçük plastik bir alet, bir bardak ve irice bir limon çıkarıp "Sayın yolcular!" diye söze başlayarak ezberlediği lafları makine gibi sıralamaya başladı. Limonun suyunu hiç zayi etmeden sıkacak bir âlet satıyormuş. Aletin bir ucunu sapladığı limonu avucunun içinde yoğuruyor ve limon suyu bardağa şırıl şırıl akıyordu.
"Yâ Sabûr!" çekerek kalkıp vapurun diğer tarafına geçtim. Orada da bir kadın kucağında sakat bir çocukla güya kalem satıyordu. Çocuk gerçekten sakat mıydı, bilmiyorum. Aklımı kaçırmak üzereydim. Aşağı indim, vapur Eminönü'nde Üsküdar İskelesi'ne yanaşıncaya kadar derin nefesler alarak kendime gelmeye çalıştım.
Vapurdan çıkarken tekstilci de hemen arkamdaydı ve hâlâ konuşuyordu.
Beşir Ayvazoğlu
Bunların denize bu şehirde yaşayan insanlar tarafından atıldığını düşünerek canım fena halde sıkıldı. Elimdeki kitabı kapatıp denizi, sokakları, caddeleri, otoyolları çöp kutusu yerine kullananların nasıl mahlûklar olduklarını düşünmeye başladım.
Eğitimsizlik mi? Çevreyi kirleten bu insanların yüzde doksan bilmem kaçının en az ilkokul mezunu olduğundan eminim. Ayrıca, bir insan, eğitimsiz olsa bile, biraz akıl, biraz iz'an sahibiyse ve zerre kadar sorumluluk şuuru taşıyorsa, bu şehrin, bu ülkenin, hatta bu dünyanın aynı zamanda kendi evi olduğunu fikredebilir. Dünyayı kirletirken aslında çocuklarının, torunlarının ve bütün gelecek nesillerin, daha da ötesi, bütün canlıların haklarını ihlal ettiğini, bu sorumsuzca hareketle belki de onların bir gün aç kalmalarına yol açacağını düşünmeyen bir insan, insan olamaz.
Bırakın denizleri kirletenleri, tarihî ve tabiî zenginliklerimizi yok eden yangınların çoğu da -eğer kundaklama değilse- söndürülmeyen piknik ateşleri, dikkatsizce atılan sigara izmaritleri gibi, akılsızlıktan, sorumsuzluktan ve açgözlülükten kaynaklanan sebeplerle çıkıyor.
Sorumluluk duygusuna sahip bir insan, her hareketinin muhtemel neticelerini düşünür. Tarihe karşı sorumluluk, tarih şuurunun, çevreye karşı sorumluluk vatan sevgisinin ve vatandaşlık şuurunun ifadesidir. Yaşadığı ülkeyi gerçekten seven insan, onu korumak için azami ölçüde gayret ve dikkat gösterir. Yanan her ağaçla birlikte yanar, kırılan her kitabeyle birlikte kırılır, yıkılan her âbideyle birlikte yıkılır. Çünkü atalarımız onlarla birlikte yapılmışlardır. Ne diyordu Hacı Bayram Veli: "Ben dahi bile yapıldım taş ü toprak âresinde."
Aslında, arabasından yediği meyvenin kabuğunu caddeye atan, uluorta tükürüp sümküren, otoyollarda refüjlerin arkasını çöplüğe çeviren, üç kuruş için mezar taşlarını, tarihî âbidelerin çinilerini veya kitabelerini acımasızca söküp satan aşağılık yaratıklarla ormanlarda tarla açmak için yangın çıkaran, sigarasını söndürmeden atan yahut piknik ateşini olduğu gibi bırakarak cehennem olup gidenler arasında hiçbir fark yoktur. Onlar, kanı, kemiği, etiyle bu toprakları vatan yapan ve "taş ü toprak âresinde bile yapılan" insanların torunları olamazlar. Onlar tabiatı âdeta mukaddes bilip bitkilere ve her türlü canlıya saygıyla yaklaşan, yani "Yaradılmışı hoş gör Yaradan'dan ötürü" diyen Yunus'ların dilini unutmuş kara cahillerdir.
Bütün dinlerde ve inanç sistemlerinde tabiat insanı Mutlak Varlık'a götüren bir semboller dünyası, Batınî yorumlarda ise onun bir tezahürü olarak görülür. Ağacından çiçeğine, böceğine, kurdundan kuşuna, taşından toprağına, her şey ondan bir işarettir. Kur'an-ı Kerim'de bu işaretlere âyet denilir ve insanlar sürekli olarak âyetlere bakıp düşünmeye davet edilirler. Bu bakımdan en yüksek seviyedeki canlıdan maddenin en süflisine kadar, tabiattaki her şey saygıya değerdir, incitilmemelidir, tahrip edilmemelidir.
Evet, bilgisizlik, saygısızlık, sorumsuzluk ve dikkatsizlik, bütün bunların sonucunda çevrenin kirlenmesi, şehirlerin yaşanmaz hâle gelmesi ve ormanların yanması, inanıyorum ki, Allah'ın da gücüne gidiyor.
Bunları düşünerek kitabımı yeniden açmıştım ki, birisi tam arkamdaki koltuğa kendini adeta atarak beni yerimden zıplattı. Başımı hafifçe çevirip baktım, iriyarı bir genç... Biraz sonra telefonu tuhaf sesler çıkararak çalmaya başladı. O sırada vapur da hareket etmişti. Çantasındaki telefonu güç bela bulup açtıktan sonra bütün meselelerini -eminim- ara sıra etrafa "Bakın bakın, ben ne kadar önemli adamım!" dercesine bıçkın bakışlar fırlatarak yüksek sesle konuşmaya başlayan genç adam meğerse tekstilciymiş. Şu kadar iplik geldi, bu kadar kumaş sipariş ettiler, şu kadarı defolu çıktı, senetti, sepetti, krediydi, alacaktı, verecekti... Adamın anlatacakları bitecek gibi değildi; denizdeki çöplerin bozduğu sinirlerim iyiden iyiye gerildi. Karşımdakinin telefonu da çalmaya başlayınca kalktım, tekstilcinin sesinin ulaşamayacağı bir köşeye gidip kitabımı yeniden açtım. Açmaz olaydım, tepemde elinde bir torbayla kırklı yaşlarında bir adam bitti; torbasını açtı, küçük plastik bir alet, bir bardak ve irice bir limon çıkarıp "Sayın yolcular!" diye söze başlayarak ezberlediği lafları makine gibi sıralamaya başladı. Limonun suyunu hiç zayi etmeden sıkacak bir âlet satıyormuş. Aletin bir ucunu sapladığı limonu avucunun içinde yoğuruyor ve limon suyu bardağa şırıl şırıl akıyordu.
"Yâ Sabûr!" çekerek kalkıp vapurun diğer tarafına geçtim. Orada da bir kadın kucağında sakat bir çocukla güya kalem satıyordu. Çocuk gerçekten sakat mıydı, bilmiyorum. Aklımı kaçırmak üzereydim. Aşağı indim, vapur Eminönü'nde Üsküdar İskelesi'ne yanaşıncaya kadar derin nefesler alarak kendime gelmeye çalıştım.
Vapurdan çıkarken tekstilci de hemen arkamdaydı ve hâlâ konuşuyordu.
Beşir Ayvazoğlu
29 Haziran 2012 Cuma
Fıkra
Adamın biri bir gün bahçesinde otururken boktan top yapan bir bok böceğini görmüş,
böcek pisliği ayakları ile yuvarlayarak giderken içinden şöyle geçirmiş:
Ey Allahım ! her şeyi çok güzel çok hoş yaratmışsın da, şu böceği sırf pislikle uğraşsın diye mi yarattın ?
Aradan bir kaç ay geçmiş adam umarsız bir hastalığa yakalanmış.
Derdine kimseler çare bulamamış.
En sonunda bilge bir doktor ;
Bak demiş bazen bahçelerde gezen bir böcek olur ayakları ile pislik yuvarlar işte o yuvarladığı pisliklerden 40 gün boyunca aralıksız yiyeceksin , demiş.
Adam köfteyi çakmış ve 40 gün boyunca o pislikleri yemiş ve iyileşmiş.
Aradan yıllar geçmiş aynı adam gemiye binmiş ve denizin ortasında çok büyük fırtınaya yakalanmışlar.
Herkes bağırıp, çağırıp, ağlaşırken bu adam bacak bacak üstüne atıp sakince çayını yudumluyomuş.
En sonunda birileri dayanamamış sormuş.
Biz yana yakıla dua edip bağırıp çağırıyoruz sendeki bu ne rahatlık ne be adam ,
Adam şöyle cevap vermiş,
KURBAN OLDUĞUMUN BİR KERE İŞİNE KARIŞTIM BANA KIRK GÜN BOK YEDİRDİ :))
12 Haziran 2012 Salı
Kırık TESTİ
Anadolu’da küçük bir
yerleşim bölgesinde bir adam, her gün
boynuna dayadığı kalın sopanın iki ucuna asılı testilerle dereden
su taşırmış evine..
Bu testilerden birinin yan
kısmında çatlak varmış.. Diğeri ise hiç kusursuz ve çatlaksızmış ve her
seferinde bu kusursuz testi adamın doldurduğu suyun tümünü taşır, ulaştırırmış
eve.. Ama her zaman boynunda taşıdığı testilerden çatlak olanı eve yarı
dolu olarak varırmış.
İki sene her gün bu şekilde
geçmiş. Adam her iki testiyi suyla doldurmuş ama evine vardığında sadece
1,5 testi su kalırmış...
Tabi ki kusursuz, çatlaksız
testi vazifesini mükemmel yaptığı için çok gururlanıyormuş... Fakat
zavallı çatlağı olan kusurlu testi, çok utanıyormuş. Doldurulan suyun sadece
yarısını eve ulaştırabildiği için de çok üzülüyormuş..
İki yılın sonunda bir gün,
görevini yapamadığını düşünen çatlak testi, ırmak kenarında adama şöyle demiş:
"Kendimden utanıyorum. Şu yanımdaki çatlak nedeniyle, sular eve gidene
kadar akıp gidiyor.."
Adam gülümseyerek dönmüş
testiye; "Göremedin mi?
Yolun senin tarafında olan
kısmı çiçeklerle dolu. Fakat kusursuz testinin tarafında hiç yok. Çünkü ben
başından beri senin kusurunu, çatlağını biliyordum..
Senin tarafına çiçek
tohumları ektim. Ve her gün o yolda ben su taşırken, sen onları suladın.. 2
senedir o güzel çiçekleri toplayıp,masamı süslüyorum. Sen kusursuz
olsaydın, o çatlağın olmasaydı, evime böyle güzellik ve zarafet
veremeyecektim" diye cevap vermiş..
Hikayeden alacağımız
ders:Her birimizin kendine has
kusurları vardır. Hepimiz birer çatlak testiyiz.. Fakat sahip olduğumuz bu
kusurlar ve çatlaklardır.Hayatlarımızı ilginç yapan, mükafatlandıran,
renklendiren..Etrafınızdaki her kişiyi,oldukları gibi
kabullenin..
Dışlarındaki kusurları değil,
içlerindeki güzellikleri görün.......
14 Nisan 2012 Cumartesi
İlk Pul; kim tarafından,ne zaman,nerede basıldı?
Mektubun ücretini alıcı tarafından ödeniyordu
Avrupa'da, Ortaçağ'dan beri, yolların güvenli olmaması yüzünden, mektubun taşıma ücreti alıcı tarafından ödeniyordu. Bu da çoğu zaman ilginç ve altından kalkılmaz durumlara yol açıyordu.
1840 yılında Londra'daki İngiliz Posta idaresi'nin sonradan yöneticisi olan Sir Rowland Hill, ilginç bir olaya tanık olmuştu. İskoçya’ya yaptığı bir yolculuk sırasında, genç bir kızın taşıma ücretini ödeyemediği için nişanlısından gelen mektubu postacıya geri verdiğini gördü.
Bunun üzerine ücreti kendisi ödedi. Genç kız ona teşekkür etti ve bu paraya gerek olmadığını söyledi. Çünkü, zarfın üzerindeki adreste bir düzenleme yaparak, nişanlısından gelen mektubu para ödemeden de alabileceğini belirtti.

Rowland Hill’in etiket önerisi
Bu olaya tanık olan Hill, mektup yollanırken, para ödenmesini zorunlu kılacak bir yöntem geliştirilmesi gerektiğini düşündü.
Taşıma ücretinin, zarfın üstüne yapıştırılan küçük bir etiket bedeli olarak, mektubu gönderen tarafından ödenmesi ilkesini önerdi. Bu yöntem İngiliz Hükümeti tarafından kabul edildi. Kraliçe Victoria'nın resmini taşıyan ilk posta pulu 158 bin adet basıldı ve 6 Mayıs 1840 tarihinde satışa sunuldu.
Türkiye'de ise ilk posta pulu
Bir süre Postahane-i Amire Nazırlığı yapan, gazeteci Ağah Efendi tarafından 1862 yılında bastırıldı. Dikdörtgen biçiminde ve dantelsiz olan bu pulun üstünde, dönemin padişahı Abdülaziz'in tuğrası ve bir ay içinde, "Devlet-i Aliye-i Osmaniye" yazısı bulunuyordu.
24 Aralık 2011 Cumartesi
Zemzemin hayrete düşüren sırrı..!
Dünya Sağlık Örgütü'nün raporlarına göre dünyanın en sağlıklı sularından olan zemzem suyunun esrarı, günümüz teknolojisindeki tüm araştırmalara rağmen çözülemiyor.
Kaynağı bulunamayan suyun denizden 80 kilometre uzakta olmasına ve çevresinde başka hiçbir kuyu olmamasına rağmen yıllardır kurumaması, araştırmacıları şaşkına çeviriyor.
Sadece 1.5 metre derinliğindeki kuyudan hac mevsiminde milyonlarca hacı tüm su ihtiyacını karşılarken, su seviyesinde de hiçbir azalma olmuyor.
İçenin açlığını ve susuzluğunu gideren suyun esrarı bilim adamları tarafından inceleniyor.
Avrupa'da laboratuarlarda yapılan araştırmalarda, zemzem suyunun çok az kükürt içerdiği tespit edildi.
Amerika'da yapılan test sonuçlarına göre ise zemzem, içinde mikroorganizma ve bakteri bulunmayan tek su olma özelliği taşıyor.
WHO tarafından da zemzem, dünyanın en içilebilir ve sağlıklı sularından biri olarak açıkladı.
Fakat diğer sulara göre çok daha besleyici ve mineral barındıran suyun kaynağı ise halen araştırma konusu.
14 Aralık 2011 Çarşamba
ARICILIK
Dünyanın en çok kovan varlığına (65 milyon) sahip ve bal üreten (211 bin ton) ülkesi Çin'dir.
Kovan başına ortalama dünya bal üretimi 20 kg dolayında olup bu rakam Çin'de 33, Arjantin'de 40, Meksika'da 27, Kanada'da 64, Avustralya'da 55, Macaristan'da 40 ve Türkiye'de 16 kg dolayındadır.
Bu ülkeler aynı zamanda dünyanın en çok bal ihraç eden ülkeleridir. Dünyada en çok bal ithal eden ülkeler ise; Almanya, ABD, Japonya, İngiltere, İtalya, İsviçre, Fransa, Avusturya ve diğer Avrupa ülkeleridir. Bu ülkelerden Almanya yalnız başına Türkiye'nin bal üretiminden daha fazla bal ithal etmektedir.
Bal yanında; propolis, arı sütü, polen ve balmumu gibi arı ürünleri de dünya ticaretinde yer almaktadır. Diğer yandan tarımı gelişmiş ülkelerde arıcılık, arı ürünleri üretimi yanında hatta daha önemli olarak, bitkisel üretimde miktar ve kalitenin artırılması amacıyla yapılmaktadır.
Örneğin, ABD'de bitkisel üretimde bulunan üreticiler üretim yaptıkları bitkilerde tozlaşmanın sağlanması için arıcılara 41 milyon $ arı kirası öderlerken, buna karşılık kendileri arıların üretimlerine katkısından 3.2 milyar $ kazanmaktadırlar.
Yine ABD'de yapılan bir başka çalışmada; 40 dolayındaki bitki türünden elde edilen toplam 30 milyar $'lık ürün değerinin yaklaşık 1/3'ü olan 10 milyar $'ın bal arılarından dolayı sağlandığı bulunmuştur.
20 Eylül 2011 Salı
İHTİYAR ADAM
İhtiyar adam tapu dairesinden çıkarken sevinçliydi. Kendi kendine düşünüyordu;
- Oh... be ferahladım. Ölümlü dünya.
Oturduğu evin tapusunu, çocuğunun üstüne kaydettirmişti.
Tapu dairesinden çıktıktıktan sonra bir küçük lokantada öğle yemeğini yedi, vakit geçirmek için parkları dolaştı.
Bir parkta Cem Karaca'nın şarkısı çalınıyordu;
"Allah Yar! Allah Yar!"
Akşama doğru eve gitmek için yola çıktı. Bir yandan düşünceler içindeydi;
- Biz öldükten sonra bir sürü işlemle uğraşması gerek. Ne diye eziyet çeksin yavrum.
Oğlunun kendisini nerdeyse zorla doktora götürüşü aklına geldi;
- Kerata amma ısrar etmişti. Sağlığıma verdiği önem kadar,
ziyarete gelmeye de önem verse ya.
Bir an dalgınlaştı;
- Gerçi, gelin bizle geçinmeye çalışmıyor ama...
Derin bir nefes aldı;
- Boş ver canım, ne de olsa torunlarımın annesi. Eşine, çocuklarına iyi baksın da...
Biraz da kendini teselli etmek için söylendi... Biz bugün varız, yarın yoğuz.
Evine yaklaşınca yine durgunlaştı,
- Bakalım hanım ne diyecek? Gelin gelip-gitmiyor diye biraz kırgın ama....
Düşünceler içinde zili çalarken, güler yüzlü olmaya çalıştı;
- Yook , iyi oldu canım. Biz ölünce oğlan rahat edecek , kötü mü?
Hanım kapıyı açtı. Gülümsemesini bozmamaya çalışarak hanımına;
- Nasılsın hanım bu gün bakalım?
Hanımı elindeki çiçek suladığı kabu gösterdi;
- Ne yapayım , bir iki çiçekle uğraşıyorum yeşillik olsun diye.
Eve girerken devam etti;
- İnsan şehirde özlüyor çiçeği , yeşilliği.
- Eee...köy gibi olmaz buralar tabii.
Kadının durgun yüzünde acı bir tebessüm dolaştı;
- Köy gibi olmaz dimi? Şimdi köyde olsak ne güzel olurdu.
İhtiyar adam bir an yüzüne baktı hanımının;
- Sen köyü pek sevmezdin! Geçen sene bir ay kalalım demiştim de
- Ben torunları özlerim diye tutturmuştun.
Kadın, yüzünü çiçeklere doğru döndü;
- Ne bileyim ben, düşündükçe bunalır oldum buralarda.
İnsan çocukluğunun geçtiği yerleri özlüyor. Ağaçların altında, bahçelerde yürümeyi özlüyor.
- Allah Allah! Tamam hanım gideriz. Sen iste yeter ki. Hele havalar ısınsın biraz gideriz .
- Havalar kim bilir nezaman ısınır. Beklemek şart mı?
-Yahu hanım, bunca yıllık eşimsin hâlâ seni tam anladım
diyemiyorum. Bir gün köye gitmem diye tutturuyorsun,
bir gün de hemen gidelim diye. Dur da bu gün ne oldu anlatayım.
Kadın endişeyle baktı kocasına;
- Noldu, oğlanı mı gördün?
- Yok canım, nerden göreyim!
Koltuğuna oturdu, koynundaki tapu kağıdını çıkardı.
- Bu nedir biliyor musun?
- Hayırdır?
- Hanım, yarın ne olacağı belli olmaz, vademiz gelir de
ölürsek, oğlumuz kapı kapı uğraşmasın , diye evin tapusunu onun üstüne yaptım.
Hanımının tepkisini beklerken, onun yüzündeki acı gülüşü gülümseme sandı.
Hanımı fısıldar gibi söylendi;
- Oğlumuz da bugün buraya gelmişti, öğleden önce.
- Öyle mi, vay hayırsız. Demedin mi, "Uzun zamandır niye gelmiyon" diye.
Sen üzülmeyesin diye söylemiyordum ama
"bizi unuttu" , diye kızmaya başlamıştım. Torunları da getirdi mi?
- Murat'ı getirmiş. O da"Sıkıldım, gidelim. "deyip durdu.
- Vay kerata vay. Akşam gelse de ben de görseydim. Neyse, hayırdır, gündüz vakti niye gelmiş?
Hanımı elindeki kapta suyu bitmiş olduğu halde , çiçekleri
sular gibi durarak masadaki kağıdı gösterdi;
- Şu kağıdı getirmiş .
ihtiyar adam, hanımının sesinde bir titreme hissetti ama emin
olamadı. İçindeki sevinci kaybetmemeye çalışarak masadaki kağıda uzandı.
Bir mahkeme kararı olduğunu gördü. Yaşlı kadın kızaran
gözlerini kocasının görmemesine dikkat ederek, eşinin kolundan
tuttu koltuğa oturmasını sağladı, tekrar çiçeklere doğru uzaklaştı.
ihtiyar adam, yakın gözlüğünü çıkardı ve içinden yavaş yavaş okudu.
"Yaşı ilerlediği ve akli muhakemesi yerinde olmadığına ve
ekonomik varlığını idare ve idame edemeyeceği, ekteki doktor
raporuyla da tespit edildiğinden, taşınır ve taşınmaz
varlışkalrının, resmi varisi oğlu Süleyman tarafından idaresine karar verilmiştir."
Resmi kağıt, yaşlı adamın elinden yavaşça yere kaydı.Başını
yere eğdi, kağıda boş boş bakmaya başladı . Hanımı, gözlerini
sildikten sonra çiçeklerin başından ayrılıp yanına geldi.Eşinin titreyen ellerini tuttu.
İhtiyar adam, oğlunun neden kendini doktora götürdüğünü anlamıştı.
Yüreğindeki sızıyı bastırmaya çalışarak;
- Üç senedir uğramadık, köydeki ev ne haldedir?
- Canım ne olacak , bir günde temizlerim ben.
- O evde, dizlerin üşürdü senin.
İhtiyar kadın, daralan göğsünü hafifçe bastırdı, "Yüreğimin üşümesi daha kötü diye düşün".
- Merak etme, üşümem... üşümem...
- Yarın mı gidelim diyordun?
- Sen bilirsin bey.
- Eşyaları bir taksiye atarsak, son otobüse yetişiriz.
- Olur... Köyde zaten iyi kötü eşya var, ben hemen hazırlanırım.
- Hazırlan. Şu kağıdı tapuyla beraber masaya koyuver, oğlan gelince aramasın.
İhtiyar adam, içinden düşünüyordu,
"- Dünya fani, Allah Yar"
ihtiyar kadın, birileri gelmeden gitmek ister gibi telaşla hazırlanıyordu.Giysileri bir çantaya tıkıştırdı.
Fotoğrafları duvardan toplarken oğlununkine bir an baktı, aldı , bir an
düşünüp çantaya koymaktan vazgeçti. Masadaki kağıtların üstüne ters olarak bıraktı.
En son duvardaki bir küçük patiği aldı, öptü. Bu büyük torununa ördüğü ama küçük gelmeye
başlayınca hatıra olarak sakladığı mavi patikti.
Çantaya, fotoğrafların üstüne yerleştirirken, mavi patiğin üstüne düşen göz yaşlarını yavaşça sildi...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)







